O galego que non fala na lingua da súa terra nin sabe o que ten de seu nin é merecente dela

(Castelao)
Mostrando entradas con la etiqueta convidado á reflexión. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta convidado á reflexión. Mostrar todas las entradas

sábado, 30 de abril de 2011

Cando a política comezou a selo todo

A data das próximas eleccións municipais xa están cerca. Debido a que se programaron para o día 22 de maio e eu cumpro a miña maioría de idade o día anterior, será a primeira vez que terei dereito ao voto. Pero que é a política? para que ía a votar se o meu voto non garantiría nada? Esas son as preguntas e o pasotismo típico nunha gran parte da poboación que non acude as urnas ou pola contra que si acude para votar ao primeiro partido que se lle pase pola cabeza ou aos que lle parezan máis carismáticos sen darlle máis voltas. Sen pararse a pensar que a política éo todo. Sen pararse a pensar o moito que se tivo que loitar para acercarnos ese mesmo dereito e todo o que simboliza. É certo que o descontento ou a pouca crenza que moita xente ten no sistema fai que non se animen a participar nas eleccións sobre todo na xente xove. Moitos son os comentarios que valoran a tódolos políticos por igual, tachándoos mesmo de ladróns autoritarios que soamente parecen botarlle unha man a súa manada de caciques ou aos cercanos ao seu ámbito persoal. Tendo ao seu servizo a maior cantidade de persoas posibles, persoas que viven cunha ampla venda nos ollos, persoas fáciles de manipular ou moldear ao seu antollo. Partidos políticos que se encargan de gañar os seus votos preocupándose por obter o apoio popular as vésperas das eleccións. Encárganse de ir polas aldeas facendo propaganda electoral. O partido que se mantén no poder intenta continualo, colocándolle bancos aos persoas anciáns das aldeas, colocando esa farola as portas da casa que tanto tempo levabas demandando, encárganse de arranxar o foxo da rúa cun pegote de asfalto como póndolle remedio a unha gran mentira... unha serie de favores sociais que son de grande axuda para o avance e o progreso da vila, claro que si! esas persoas maiores e na maior parte dos casos sen estudios iran votar para a mesma persoa que lle colocou a luz que tanta falla lle facía ao pé da casa. Polo tanto, hailles que dar o voto a dito partido, meréceno, fixeron algo por min!. Por non falar do papel da igrexa no referido a política ou ao reflexo da sociedade nos resultados electorais así como o sistema de propiedade que se vive nunha determinada rexión vai a influír. A maior parte da xente que aquí vive son pequenos propietarios agrícolas e moitos aínda hoxe viven aterrados con medo a que lles quiten o que é seu, o que tanto lles custou ter. É totalmente comprensible. Todo é política, intereses e cartos.
Antigamente o voto só estaba destinado as persoas de alto nivel cultural, persoas que ante todo tiñan coñecemento do que estaba a acontecer e dispuñan de certa mentalidade crítica para realizar unha votación coherente aos seus intereses e aos seus beneficios. Con capacidade dabondo para valorar as distintas propostas e decantarse pola que máis se aproxime aos seus ideais. As veces persoalmente opino que debería de ser así. A decisión estaría lonxe da ignorancia do pobo e polo menos serían votos realizados de maneira consciente. Pola outra banda, trátase dun dereito para elixir aos representantes de toda unha poboación e como cidadán máis debe ter dereito a tal acto. Non ter estudios moitas veces non ten que ver con dispor de cultura. E viceversa.
Para miña avoa por exemplo, votar a un determinado partido político era unha ofensa, evidentemente non vou a dicir de que partido se trataba pero agora comprendo o por qué. Non tiña estudios pero sempre a considerei unha muller moi intelixente e cun humor un tanto peculiar, as veces mesmo irónico. Como ela moita máis xente pensaría ou pensará da mesma forma. Normalmente as persoas maiores que acoden a votar constitúen un número elevado, tamén é certo que a poboación é avellentada, pero considero que en parte débese ao gran valor que eles lle outorgan as eleccións. A fin de contas, aprenderon mellor ca ninguén o significado de política despois de todo o que lle tocou vivir.
Cando as cousas van ben semella que o partido político que está no poder está facendo un bo traballo, cando as cousas van mal as culpas recaen sobre quen estea no poder independentemente de que o culpable sobre a situación económica nefasta na que se atopa o país sexan realmente eles/elas. É certo que a crise económica que hai agora mesmo ía habela de todas formas pero as formas ou as medidas oportunas para combater tal situación e erguerse que se puideron tomar dende un inicio e non se tomaron complicou todo. As crises hóuboas sempre e lamentablemente cada vez serán máis longas e menor será o espazo comprendido entre cada unha delas.
Finalmente, coido que é moi importante intentar ter sempre unha ampla visión sobre o que acontece, mentalidade crítica e aberta a calquera cambio e o máis importante: adaptarse a cada situación pois... non sobrevive o máis forte, senón o que mellor se adapta.

martes, 1 de junio de 2010

Por que en galego e non en castelán?

Cada vez van a menos o número de galegofalantes cousa que nunca entenderei, supoño que será polos diversos prexuízos que sufriu ao longo da historia a nosa lingua e de ser así de continuar tendo a mesma mentalidade que en séculos pasados paréceme de ignorantes. É certo que cada un é libre de falar na lingua que lle pete e máis estando nunha sociedade diglósica. Pero estou farta de oír que o galego non serve de nada, que é feo, que non me gusta, que é de incultos, que non me sae…
Persoalmente síntome orgullosa de pertencer a unha lingua e cultura propia, orgullosa de todas esas costumes, cociña, lendas e historias galegas, dunha ou outra forma son miñas. A lingua da miña terra, na que nacín e me criei, a que me deu a coñecer o que realmente significa sentir morriña.
Porque eu sempre preguntarei, por que en castelán e non en galego?



jueves, 27 de mayo de 2010

Afán de lucro das multinacionais farmacéuticas

Cada vez son máis as sospeitas e a desconfianza que caen sobre as multinacionais farmacéuticas que se dedican a crear medicamentos que non curan, que tan só fan reducir os efectos prexudiciais de enfermidades como condición previa para o próspero futuro do seu negocio. Como en toda gran empresa, como o gran sistema capitalista, o afán de lucro non pode faltar. Por non falar de todas esas enfermidades pouco comúns para as cales e mellor ignorar, resultaría inútil e incluso lóxico investir un diñeiral nun medicamento no que a demanda sexa tan pequena que os costes de investigación e desenvolvemento nunca se recuperarían, non existirían as ganancias con elas. Pero... seguiríanos parecendo lóxico se nos mesmos sufriramos unha enfermidade rara ou algúns dos nosos achegados? Abofé que NON. E de ser unha enfermidade expandida como pode ser o cancro, compensaría economicamente curar a tanto enfermo? soan moi crueis as miñas palabras, oxalá me equivoque e algún día teña que rectificar.

Así pois, tampouco se pode pasar por riba o papel dos países subdesenvolvidos, nos cales son levados a cabo ensaios clínicos cobrándose a vida doutras persoas ou deixándoos simplemente con danos irreversibles.
María




viernes, 14 de mayo de 2010

Enfermidade do olvido

De que serve vivir moitas experiencias si o final non se lembrarán de nada nin de ninguén, tal vez non sirva de nada, pero nese caso, mentres están aí aínda podes acaricialos, abrazalos, dicirlle mil veces o moito que lle queres a pesar de nunca antes ser capaz de dicirllo. Oxalá valoremos e coidemos sempre da nosa xente.

miércoles, 12 de mayo de 2010

Unha vida no mar

Hogano consumimos productos que veñen do mar. Sentámonos a mesa e non nos percatamos do traballo realmente duro e pouco valorado dos homes e mulleres que o fan chegar ata onda nós. O traballo dun pescador por exemplo, que sae ao mar sen saber de certo que podrá atopar un gran banco de peixes que lle permitan manter a súa familia. Traballando de sol a sol, descansando o máis mínimo, xogándose a vida, alexados da súa terra, da súa familia, con fortes ventos e tormentas... Se a recollida é menor cos gastos, a tripulación non cobrará nada tralo sacrificio realizado. Despois de todo continuamos pensando que o pescado está caro? ou pola contra, non debería estalo aínda máis? Toda esta xente depende de como soplan os ventos, das correntes do mar e mesmo dos prezos. O único realmente certo é o sacrificio que a diario estas persoas realizan e a desesperación de toda unha familia ante a ausencia e a sempre desconfianza de se todo irá ben...

María

sábado, 27 de marzo de 2010

"Vas acabar sendo forte"

Este é Nick Vujicic, é todo un exemplo de superación persoal. E aínda que só sexa durante un instante paraste a pensar e daste conta do afortunado/a que es, ao mesmo tempo que te anima a loitar contra todo o que se interpoña no teu camiño.